Bloog Wirtualna Polska
Jest 1 269 913 bloogów | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS

Rejs STS „Fryderyk Chopin” z Martyniki na Brytyjskie Wyspy Dziewicze na Władysław Wagner Rally 2012.

Zapraszam do obejrzenia filmu pt: STS "F. Chopin" - rejs z Martyniki na Brytyjskie Wyspy Dziewicze - W. Wagner Sailing Rally 2012:
Link do filmu: http://www.youtube.com/watch?v=DKL3V1fK9Gs

 

 

Od ponad roku Polonijni i Polscy żeglarze przygotowywali się do wielkiej imprezy dla upamiętnienia Władysława Wagnera pierwszego Polaka, który opłynął świat pod żaglami. W dniach 21 - 22 stycznia 2012 na wyspie Beef w archipelagu Brytyjskich Wysp Dziewiczych zaplanowano uroczyste wmurowanie i odsłonięcie pamiątkowej tablicy.

Takiej okazji nie chciałem przepuścić i zastanawiałem jak tam dopłynąć. Na mojej „Varsovii” z Vancouver, dystans ponad 6000 Mil morskich wymagałby przynajmniej rocznego rejsu. Koledzy z Vancouver planowali wyczarterowanie na miejscu na BVI dwa jachty i myślałem żeby do nich dołączyć. Niecałe dwa miesiące przed uroczystościami otrzymałem wiadomość, że szkolny żaglowiec STS „Fryderyk Chopin” będzie płynąć z Martyniki i jest możliwość na nim pożeglować.

Na internetowej stronie armatora zobaczyłem informacje o możliwości zapisania się do załogi. Nie czytając do końca informacji ogólnych od razu zarejestrowałem się a potem zacząłem czytać dokładniej i zastanawiałem się jak będzie z bieganiem po rejach. Rozumiałem, że to jest oczywistą częścią funkcji załogi. Nawet zacząłem żartować, że do słownika żeglarskiego będzie dopisana nowa komenda żeglarska „dziadkowie na reje”, bo po prawie pięćdziesięciu latach żeglowania i przepłynięciu tyle samo tysięcy mil morskich wiek mój kwalifikuje się do takiego określenia. Jak się później okazało nie było to takie straszne.

Problemem jedynie było zapłacenie za rejs, bo armator nie akceptował kart kredytowych, najpopularniejszej formy płatniczej w Kanadzie i USA, co niewątpliwie ograniczyło uczestnictwo żeglarzy z tych państw. Trzeba było mieć konto w Polsce albo kogoś, kto mógłby zrobić przelew bankowy i to był problem żeby nie bawić się w skomplikowane międzynarodowe przelewy bankowe.

 

0  

Po długim locie z kilkoma przesiadkami wyładowałem w nocy na lotnisku Port de France Stolicy Martyniki. STS „Fryderyk Chopin” stał na kotwicy w pobliskiej zatoce Anse Mitan.

 

1  

Nie było problemów z dostaniem się na pokład. Załoga „szkieletowa” sprawnie wszystkich dowiozła na pontonie.

 

Załogę STS „Fryderyk Chopin” w tzw. rejsie turystycznym można podzielić na trzy grupy.

1) Załoga stała zawodowa: Kapitan, mechanik, 3 oficerów, bosman i kucharz.

2) Załoga szkieletowa 7 osób, nazywana żartobliwie „szkielety” to młodzi ludzie z dużym doświadczeniem, którzy pływali na „Chopinie”. Podczas rejsu wykonywali oni wszystkie funkcje, żeglarskie, prace pokładowe, prace z żaglami, wachty, pomoc w kambuzie, podawanie do stołu, sprzątanie i inne funkcje gospodarcze. Pływają oni przez kilka miesięcy z kolejnymi zmieniającymi się załogami gości.

3) Załoga gości/pasażerów z wolnego naboru.

Dowiedziałem się dopiero po zaokrętowaniu, jakie są zasady i zwyczaje na żaglowcu w tym rejsie. Okazało się, że załoga 28 osób, które zarejestrowały się na Internecie i zapłaciły za rejs są traktowani jako goście/pasażerowie, którzy nie muszą wykonywać żadnych funkcji załogowych. Jedynie, kto chce może zapisać się do wachty, ale tylko podczas żeglugi, nie na postojach. Dodatkowo można też było zapisać się do chodzenia po rejach. Tym osobom bosman wydawał pas bezpieczeństwa. Oczywiście jako żeglarz nie wyobrażałem sobie i nie widziałem innej możliwości jak zapisać się do pełnienia wacht nawigacyjnych. Przydzielono mi wachtę tzw. „psią”, czyli od północy do 4 rano oraz w dzień od południa do godziny 16:00. Nie narzekałem i patrzyłem na wszystko z optymizmem i zadowoleniem w odróżnieniu o tych, co z natury są malkontentami i widzą wszystko czarno.

Niektórym na przykład nie pasował standard kabin i inne moim zdaniem mało istotne szczegóły.

Kabiny były trzy osobowe, ale różnej wielkości i dość ciasne, co powodowało pewne obiekcje niektórych osób. Koje były piętrowe. Jedyny problem w tych kabinach, że nie było drabinek tak jak w kolejowych wagonach sypialnych i nie najmłodsi załoganci, mieli problemy z wchodzeniem na najwyższa koje, szczególnie na dużym przechyle i bujaniu na fali.

2

Jeden dzień spędziliśmy na kotwicy w malowniczej zatoce z widokiem na metropolie Port de France, w oczekiwaniu na dojechanie reszty załogi gości. Kto chciał mógł popłynąć promem do stolicy, albo wygrzewać się na plaży pod palmami.

W tym rejsie załoga gości była wyjątkowa. Doświadczeni kapitanowie jachtowi, „Cape Hornowcy”, komandorzy i działacze klubów żeglarskich itp. W wieku od półtora roku do... 70-ciu. Z różnych państw: Polski, USA, Wielkiej Brytanii, Kanady, Niemiec i Brazylia.

Wszyscy byli sobie po imieniu i panowała żeglarska atmosfera. Jedynie młodym „Szkieletom” na początku trochę trudno było mówić po imieniu do „dziadków” motywując, że to ze względu na siwe brody, ale szybko atmosfera rozluźniła się i nie było problemów.

3

Przy wspólnym ciągnięciu lin trudno byłoby mówić „pan i pani”. Sympatyczna „szkieletka” Kasia posiadająca pseudonim „babcia” stała i kierowała „dziadkami” ciągnącymi liny.

 

Z załogą szkieletową bardzo szybko pękły „wszystkie lody” i niezależnie od wieku, kto jest skąd i jakie ma doświadczenie żeglarskie wszyscy byli równie. Natomiast stała zawodowa załoga, (z małymi wyjątkami) trzymała większy dystans do nie typowej, załogi gości. Może, dlatego że na żaglowcu przyzwyczaili się do młodzieżowych załóg „Szkoły pod żaglami” a tym razem na pokładzie w większości byli weterani żeglarstwa.

 

4  

Na żaglowcu lin nie brakowało ci, którzy zapisali się do wachty i prac pokładowych nawet nie próbowali uczyć się wszystkich nazw. Każdy ciągnął to, co im kazano, patrząc z autorytetem na młode „szkielety”.

 

5

W jadalni apetyty dopisywały. Kuk starał się jak mógł w urozmaicaniu obiadów. Śniadania i kolacje raczej były podobne, ale też starał się, chociaż trochę urozmaicać. „Szkielety” bardzo sprawnie podawały i sprzątały ze stołu. Pilnowały żeby nic nie brakowało na stołach. Donosili herbatę, chleb i dla chętnych dokładki. Nikt głodny nie był, bo w każdej chwili 24 godziny na dobę w pentrze można było coś przegryźć i napić się coś gorącego.

„Smakosze” karaibskiego rumu zbierali się w klasie, czyli załogowej mesie lub jadalni i delektowali się szlachetnymi trunkami prowadząc żywiołowe dyskusje nie tylko o żeglarstwie.

 

6

Po wypłynięciu z Martyniki na drugi dzień minęliśmy Wyspę Montserrat z dymiącym czynnym wulkanem, który kilka lat temu spustoszył wyspę. Płynęliśmy po stronie nawietrznej, żeby nie dąć zasypać się popiołem wulkanicznym unoszonym przez silnie wiejący pasat.

 

7

Żegluga z wiatrem była bardzo przyjemna. Karaibskie słońce dobrze grzało.

 

8

Kolejne wachty mijały szybko w rytmie wybijanych dzwonem „Szklanek”, co pół godziny, tak jak powinno być na prawdziwym żaglowcu

9

Taaaka ryba dorada dała się złapać na przynętę ciągnięta za rufa. Kapitan fachowo trzymał rybę za głowę, krew się lała po pokładzie a kucharz trzymał ogon i myślał, co z niej zrobić. Rum nie tylko był dobry do „płukania” gardła załogi, ale nalany na skrzela ryby szybko ją upijał i usypiał.

10

Tak jak w piosenkach żeglarskich: „...Na pokładzie życie płynie jak w bajce”. „... Marynarz w noc się bawi w hamaku we dnie śpi”.

 

11

Dla sportu można było wejść na maszt, skąd był lepszy widok na to, co działo się na pokładzie i bliżej było widać pięknie pracujące żagle.

12

Chodzenie po rei należało do wyjątkowych atrakcji. Tylko trzeba było uważać, jak się nie miało doświadczenia, ale nie było to takie straszne jak wydawało się na początku. Dobrze zapięty pas bezpieczeństwa i uważanie to było najważniejsze w całej sprawie. 

13

„...Jest to widok mocarny” – widok żagli wypełnionych wiatrem.

 

14

 

Po ponad dwóch dobach żeglugi dopłynęliśmy do Brytyjskich Wysp dziewiczych.

 

15

Załoga szkieletowa sprawnie uwijała się na rejach, żeby ładnie sklarować wszystkie żagle. STS „Fryderyk Chopin” był flagowa jednostka światowego zlotu żeglarzy, więc wszystko musiało wyglądać reprezentacyjnie i zapięte na przysłowiowy „ostatni guzik”

16

Na rei na tle olbrzymiej polskiej bandery widać było uśmiechnięte twarze „szkieletów”.

 

17

Kapitan Tomasz Ostrowski obserwował wszystko uważnie i czuwał nad sprawnością manewrów.

Karaiby kiedyś były królestwem piratów, więc dla podtrzymania tradycji, stylowy kapelusz bardzo pasował w tym miejscu.

 

STS „Fryderyk Chopin” zakotwiczył w zatoce Trellis Bay, w której kotwiczyło około 50 jachtów z polskimi flagami. Polonijni i polscy żeglarze przybyli z całego świata na uroczystość wmurowania i odsłonięcia tablicy pamiątkowej dla uczczenia pierwszego Polaka, który opłynął świat pod żaglami.

 

Relacja z tego zlotu znajduje się na stronie „Żeglarze w Vancouver”: www.mesa-jachtowa.bloog.pl

Bezpośredni link do wpisu: http://mesa-jachtowa.bloog.pl/id,330806983,title,Zeglarze-z-Vancouver-na-Swiatowym-Zlocie-na-Beef-Island-BVI-Wladyslaw-Wagner-Sailing-Rally-2012,index.html

18

Na zakończenie zlotu odbyła się parada jachtów. Część jachtów postawiła galę flagową, inne miały podniesione polskie flagi, barwy narodowe i białe orły. Paradę rozpoczynał jacht „Husaria” w pełnej gali flagowej. Jachty płynęły dookoła zakotwiczonego STS „Fryderyk Chopin”. Z pokładu żaglowca widok licznych jachtów z polskimi flagami i białymi orłami, przepływającymi blisko burty był imponujący. 

19

Kotwica „Chopina” została podniesiona, sztaksle i kliwry poszły w górę. Chwilę potem marsle w górę i jachty biorące udział w paradzie pozostały za rufą.

 

 

20

Na pokładzie klarowanie lin, które przy każdym manewrze musiały być zdejmowane z nagli. Bosman obserwował jak pracują postawione żagle i żaglowiec sunął do przodu, kurs na Wyspę Dominikę.

21

Wspaniała żegluga. Widać było jak spienione fale pozostawały za rufa. Na pokładzie życie wróciło do morskiej rutyny.

22

Bosman zarządził mycie pokładu po hucznym przyjęciu licznych gości odwiedzających naszą flagową jednostkę zlotu. Następnego dnia mieliśmy wejść do portu, więc żaglowiec musiał wyglądać jak należy.

23

W porcie Portsmouth na Dominice jedyny raz w całym rejsie cumowaliśmy do pomostu.

Część załogi pojechała na wycieczki po okolicy. Jedna grupa pojechała oglądać tropikalną dżungle, papugi i inne zwierzęta a druga grupa popłynęła łodzią po Indiańskiej Rzece.

24

Największym zainteresowaniem cieszyła się piękna piaszczysta plaża pod palmami. Była tu ostatnia okazja do nadrobienia zaległości w opalaniu się, ponieważ nadmiar atrakcji na pokładzie i podczas zlotu nie wszystkim sprzyjał na dobre opalenie się przed powrotem domu. 

25

Wieczorem przy piwku w tawernie można było oglądać malowniczy zachód słońca.

26

Następnego dnia było tylko 60 Mil morskich żeglugi do Martyniki. Ostatnia szansa w tym rejsie postawić, chociaż część żagli.

 

27

Ostatnie spojrzenie na wspaniałe widoki i podsumowanie rejsu.

Przepłynęliśmy 666 Mil morskich. 55 godzin na żaglach, 54 godziny na silniku i 92 godziny postojów.

28  

Z powrotem na kotwicy w tym samym miejscu w Anse Mitan na Martynice gdzie zaczynaliśmy rejs.

 

Wszystko, co miłe szybko się kończy i trzeba było wracać do domu.

Ogólnie uważam, ze rejs był udany. Nowe doświadczenia na żaglowcu rejowym było dla mnie dużym przeżyciem. Sądzę, że większość uczestników podziela moje zdanie.

 

Tekst i zdjęcia Jerzy Kusmider

 

Podziel się
oceń
2
4


piątek, 20 października 2017

Autor tej strony

Jerzy Kuśmider

Jachtowy Kapitan 1975r. Działacz klubów żeglarskich w Warszawie (Pałac Młodzieży, PTTK Bryza, SKŻ PW) i PKM w Gdańsku. Absolwent Politechniki Warszawskiej 1976. Od 1977 na emigracji. Mieszka w Vancouver(Kanada) od 1981. Właściciel i budowniczy jachtu "Varsovia". Od 1985 roku, odbył liczne rejsy, głównie samotne po Pacyfiku, ok. 50 tys. Mm. Działacz polonijny. Autor książki: "Samotnie przez Pacyfik - "Varsovią" na Hawaje", oraz licznych publikacji w Kanadzie USA i Polsce.
e-mail: varsovia31@hotmail.com

Mesa

MESA JACHTOWA W VANCOUVER jest towarzyskim zgrupowaniem żaglarzy, motorowodniaków oraz sympatyków rekreacji na wodzie, mieszkających w rejonie Vancouver (Kanada) Mesa Jachtowa: nie jest organizacją ...

więcej...

MESA JACHTOWA W VANCOUVER jest towarzyskim zgrupowaniem żaglarzy, motorowodniaków oraz sympatyków rekreacji na wodzie, mieszkających w rejonie Vancouver (Kanada) Mesa Jachtowa: nie jest organizacją społeczną, nie ma zarządu, prezesa, składek itp. Mesa jachtowa jest formą „skrzynki” kontaktowej osób zainteresowanych jachtingiem. e-mail: varsovia31@hotmail.com

schowaj...